Uwaga: Ten tekst został przetłumaczony maszynowo.
W jednym z ostatnich odcinków KAEFER Stories uhonorowaliśmy 45 lat pracy Davida w branży w Wielkiej Brytanii. Teraz przenosimy się do Francji, gdzie Adrien, Laurence, Mathis i Miguel pokazują inne spojrzenie: jak to jest rozwijać umiejętności, próbować czegoś nowego i wyobrażać sobie, dokąd może cię zaprowadzić kariera w tej branży.
Zepsuty samochód to nie najlepszy początek ważnego dnia. Laurence Glinel mimo wszystko dotarła do Pompignac.
Przyjechała, żeby stawić czoła wyzwaniu, które wyprowadzało ją ze strefy komfortu: sprawdzić swoje umiejętności w izolacjach. Laurence z oddziału KAEFER Nuclear West od około trzech lat pracuje w KAEFER jako monterka rusztowań. Izolacje to dla niej zupełnie inny świat: interesuje ją, ale na budowie miała niewiele okazji, żeby się w nim sprawdzić.
Droga Laurence różni się od ścieżek pozostałej trójki uczestników i właśnie to sprawia, że ta grupa jest tak ciekawa.
Miguel Castello z Normandy Industry ma trzy lata doświadczenia w izolacjach, a przed tym przeszedł roczne szkolenie kwalifikacyjne. Adrien Branco z Nuclear North East Centre pracuje w zawodzie od czterech lat. Mathis Boudier z warsztatu w Petit-Couronne jest z wykształcenia ślusarzem i pracuje w warsztacie prefabrykacji. Montaż izolacji na budowie to dla niego nowość.
Cztery osoby, różne punkty startu i różne rzeczy do odkrycia.
Nauka przez praktykę
Przed konkursem „Concours Calo” uczestnicy spędzili dwa tygodnie na przygotowaniach w wewnętrznej akademii szkoleniowej KAEFER, poświęconej izolacjom. Dla Laurence to właśnie to wsparcie sprawiło, że mogła wziąć udział. „Bez tego bym sobie nie poradziła” – mówi.
Przygotowania pomagają, ale nie da się przewidzieć wszystkiego. Dla Mathisa najtrudniejszy okazał się montaż. To nie jest to, co robi na co dzień w warsztacie, a narzędzia różniły się od tych, które znał. Mimo to wyszedł z tego doświadczenia z lepszym zrozumieniem zawodu i prawdziwym szacunkiem dla umiejętności, jakich on wymaga. Mówi, że w warsztacie czuje się pewniej, ale już teraz bardzo dużo się nauczył.
Adrien ma większe doświadczenie w izolacjach niż Mathis czy Laurence, ale konkurs i tak pozwolił mu odkryć nowe strony zawodu. Dla niego był to praktyczny sposób, żeby uczyć się dalej i rozwijać umiejętności, które szlifuje od czterech lat.
Laurence miała własne zadanie: formowanie kształtek z blachy. Kiedy zorientowała się, że utknęła, podjęła rozsądną decyzję: iść dalej, dokończyć prace izolacyjne i wrócić do blachy, jeśli starczy czasu.
To był krótki moment, ale wiele mówi. Czasem postęp oznacza wytrwałość. Czasem oznacza wyczucie, kiedy zmienić plan.
Trema, wsparcie i trochę śmiechu
Pracować starannie to jedno. Robić to, gdy wokół zbierają się ludzie, kamery nagrywają, a koledzy patrzą ci na ręce, to zupełnie co innego.
Publiczność była dla całej czwórki źródłem presji. Ponad 200 osób, w tym koledzy z pracy i rodziny, śledziło konkurs na żywo. Sędziowie jednak nie byli tam tylko po to, żeby oceniać. Miguel wspomina ich wsparcie: „Szczerze mówiąc, sędziowie byli świetni. Nawet jeśli w pewnym momencie człowiek nie wiedział, co robić, podchodzili i mówili: »Spróbuj zrobić to tak albo tak«”.
Były też lżejsze chwile. Miguel docenił, że organizatorzy pomyśleli o wszystkim, nawet o jedzeniu. Laurence z kolei przyjechała bez potrzebnych narzędzi. Instruktor Ludovic pomógł jej znaleźć rozwiązanie. Jak sama opowiada: „Powiedziałam Ludo: »Mam problem, nie mam absolutnie nic«, a on na to: »Spokojnie, coś wymyślimy«”.
Takie szczegóły mogą wydawać się drobiazgami. Ale pod presją mają znaczenie: ludzie radzą sobie lepiej, gdy czują wsparcie.
Przekazywanie zawodu
Niedawno w cyklu KAEFER Stories przedstawiliśmy Davida Egglestona, który w branży pracuje od 45 lat. Jego historia przypomina, jak cenne jest doświadczenie zdobywane przez całe życie zawodowe i jak wiele znaczy fachowa wiedza, dzięki której specjalistyczne rzemiosło pozostaje silne.
Czworo młodych współpracowników, którzy wzięli udział w konkursie w Pompignac, jest na innym etapie. Odnajdują swoje miejsce, sprawdzają swoje umiejętności i odkrywają, dokąd może ich zaprowadzić doświadczenie. Więź między pokoleniami nie pojawia się sama: umiejętności trzeba przekazywać, ćwiczyć i uczyć dalej. Szkolenia, mentoring i okazje do spróbowania czegoś nowego pomagają sprawić, że to przekazanie staje się faktem.
Dla Laurence to doświadczenie rodzi też szersze pytanie: jak sprawić, żeby ludzie mogli poznać izolacje na wcześniejszym etapie życia zawodowego? Mówi, że gdyby taka ścieżka była dla niej dostępna, być może sama wybrałaby ten zawód.
To ważne, bo przyszłość rzemiosła zależy od czegoś więcej niż konkursy. Zależy od tego, czy pokażemy tę pracę, damy prawdziwe możliwości nauki i pomożemy ludziom przechodzić między różnymi umiejętnościami i rolami. Wyzwanie może otworzyć drzwi. Szkolenia i doświadczenie sprawiają, że można przez nie przejść.
Po konkursie: wynik i ochota na więcej
Konkurs odbył się w Pompignac w dniach 21 i 22 października 2026 roku. Miguel i Adrien zajęli dwa pierwsze miejsca i będą reprezentować KAEFER France w krajowym konkursie organizowanym przez SNI*. Laurence zajęła trzecie miejsce i otrzymała Nagrodę Środowiskową. Mathis był czwarty.
Te wyniki kończą wydarzenie, ale nie kończą historii. Mathis już teraz żartuje, że za dwa lata weźmie „rewanż”, choć od razu dodaje, że ktoś inny też powinien dostać swoją szansę.
Dla tej czwórki młodych współpracowników dwa dni w Pompignac znaczyły dużo więcej niż miejsce w klasyfikacji. Sprawdzili, co umieją, odkryli, czego jeszcze chcą się nauczyć, i zobaczyli, co może przynieść przyszłość: w warsztacie, na budowie albo gdzieś pomiędzy.
*Krajowy Związek Izolacji
Przeczytaj historię Davida tutaj:
Uwaga: Stworzone przez ludzi – z niewielką pomocą sztucznej inteligencji. Ten artykuł łączy w sobie ludzkie spostrzeżenia, opowiadanie historii i inteligentne narzędzia cyfrowe, aby ożywić historie KAEFER.